"Hoe kijken we naar onze planeet?". “Wat is onze relatie met de natuur?”. Deze vragen stelt Susana Mulas Lastra zichzelf en door haar werk ook aan de kijker. “We leven in onzekere tijden. Klimaatverandering en de onbalans in onze ecosystemen zijn een noodroep van de Aarde. We moeten opnieuw leren kijken naar de natuur om onze relatie met haar te herstellen. In mijn werk kom ik dichter bij een natuur die voor onze ogen verborgen is: microscopische kleine organismen. Ik ben gefascineerd door hun schoonheid, complexiteit, mysterie en hun belang voor het leven op onze planeet.”

Zeventig procent van de oppervlak van de Aarde is water. De ecosystemen van de oceanen worden bedreigd door klimaatverandering en vervuiling en daardoor verlies aan biodiversiteit. Het belang van micro-organismen zoals fytoplankton is enorm in de oceaan, ze spelen een belangrijke rol in de strijd tegen klimaatverandering. Net als planten legt fytoplankton grote hoeveelheden CO2 vast. Tijdens dit proces wordt niet alleen koolstof uit het water en de atmosfeer verwijderd, maar wordt ook zuurstof geproduceerd.

In deze expositie voor Upscale Galerie richt Susana haar aandacht op de diatomeeën (kiezelwieren). Dat zijn eencellige wieren omgeven door een kiezel exoskelet, die “de longen van de Aarde” genoemd kunnen worden: het grootste deel van de zuurstofproductie op Aarde komt niet uit regenwouden en andere bossen, maar uit de oceaan (50-80%). "Deze kleine wezens verbinden me met een Aarde die ik wil begrijpen, een Aarde die we ook Water zouden kunnen noemen, waarin alles met elkaar verbonden is en waarin niet competitie maar samenwerking de basis van het leven is.”
Voor Susana gaat respect en bewondering voor het leven op Aarde verder dan wat wij met het blote oog kunnen zien. Haar tekeningen en objecten tonen in deze expositie een denkbeeldige wereld, geïnspireerd door de schoonheid van kiezelwieren, levend in een water dat ‘ademt’.

Tamar Frank is meester van licht en ruimte. Met een minimalistische beeldentaal reageert zij op een bestaande ruimte en transformeert deze door ingreep te doen met lichtelementen. Op deze manier wil ze de ruimte in een nieuw perspectief brengen en de eigenschappen van de ruimte letterlijk belichten. Hierdoor ontstaat een compleet nieuwe ervaring bij de kijker van de ruimte.

Licht toont zichzelf en belicht ook de omgeving, het is een materiaal dat de hoofdrol speelt maar ook het podium laat stralen. Door het materiaal op de juiste plek toe te passen toont Frank de belangrijke relatie die licht aangaat met de omgeving. Ze kan doormiddel van licht een ruimte kaderen of juist bevrijden van de huidige dimensie.

In Upscale Galerie richt Frank zich vooral op het experiment, en zal ze speels te werk gaan. De combinatie van ruimte met schaal interesseert haar en zij hoopt op een ingreep waarbij de ruimte zelf maar ook de buitenwereld een rol gaan spelen in haar werk.

De objecten en presentaties van Cynthia van Wijngaarden dagen je uit, wekken een verlangen bij je op om ze aan te raken.
De zinnenprikkelende objecten in snoeperig siliconen worden gecombineerd met bijvoorbeeld zacht foam, parelmoerkleurig plastic of aaibaar fake-fur. Het werk gaat over verleiding en tactiliteit en bevindt zich in een schemergebied van lust of walging. Het is een spel van aantrekking en afstoting, inspelend op de intimiteit en de associaties van de toeschouwer.

Deze expositie in Upscale Galerie biedt Cynthia de mogelijkheid om “groter” werk te maken. Voor VACUUM gaat ze op zoek naar een ander kantelpunt. Een dramatische gebeurtenis uit haar leven; een bittere, maar tegelijkertijd zoete herinnering.

VACUUM
Het vacuüm, de leegte ...
tussen geluk en wanhoop,
tussen roze wolken en dichte mist, tussen vasthouden en moeten laten gaan. Het vacuüm gevat in materie van verlangen

Het project Het Berglichaam – part 2- bestaat uit een miniatuur berglandschap dat zich in de ruimte van Upscale Gallery ontplooit.
Het vervolgt een eerder site-specific project dat in 2019 in Den Haag is uitgevoerd.

De speciale black light-verlichting maakt deel uit van deze presentatie: Upscale Gallery verandert in een soort camera oscura waarin het werk (ver)schijnt. Voor dit werk maakte ik gebruik van een bestaande reliëfkaart van een Zwitsers gebergte om er een afgietsel van te maken. In het gietproces werd lichtgevend pigment aan de kunstharsmassa toegevoegd. Hierdoor worden het volume en alle kammen van het gebergte in het donker benadrukt. Het werk zelf concentreert zich op de fysieke eigenschappen en het poëtische gehalte van de berg als natuurverschijnsel. De titel "Het Berglichaam" suggereert dat de berg als wezen beschouwd zou kunnen worden: deze tentoonstelling probeert op zijn eigen wijze een visueel
equivalent van dit belichamingsproces te bieden.

Het idee van schaalverandering (van macro naar micro) om een soort gedomesticeerd landschap te creëren werd afgeleid van het concept van Upscale Gallery zelf. Het leende zich er perfect voor. Zo leek het me interessant en spannend om de juiste verhouding tussen het werk en de ruimte te vinden. Uiteindelijk lijkt dit project de vraag te stellen of het landschap (of het beeld ervan) aanpasbaar is aan de menselijke wilskracht en onze verlangen het te bezitten.

Voor deze tentoonstelling bij Upscale is Cecilia Rebergen het experiment aangegaan met het reliëf. Door met scalpel, bijtel en soldeerbout steeds laagjes van het gezeefdrukte en beschilderde oppervlakte weg te schrapen en weg te branden geven de onderliggende materialen zich steeds verder bloot. Deze werkwijze relateert aan haar fascinatie voor geschiedenis, erosie en opgravingen en zo zijn ook twee geologische vondsten uit haar eigen verzameling opgenomen in de tentoonstelling.

In de werken van Cecilia Rebergen worden (vaak gerecyclede) materialen op een collageachtige manier samengevoegd tot sculpturen, installaties en schilderijen. In haar werken speelt vervorming en de fysieke worsteling met het materiaal een centrale rol.

Voor de expositie ‘Cellulair’ onderzoekt Dorothé Arts in de Upscale Galerie de mogelijkheden om vanuit haar fotogrammen*) en gipsen objecten een ruimte vullende installatie te maken.
Haar fotogrammen kennen een beeldtaal die zowel het microscopisch kleine als het kosmische grote in zich draagt. Dit samenkomen van zowel het minuscule als oneindig uitgestrekte in één beeld is een fascinerend gegeven. Het roept vragen op over de plek van de mens binnen de ecologische én kosmische realiteit.

In haar objecten en installaties laat Dorothé Arts zich inspireren door de natuurlijke processen om haar heen, zoals ontkieming, groei en verval. Ze werkt graag met een breed palet aan materialen, zoals papier, gips, klei en kunststoffen.

*) een fotogram is een diapositieve afbeelding die ontstaat door in de donkere kamer voorwerpen direct op fotopapier te belichten.

Het werk van Timothy is een herschepping van een tijdperk dat in het verleden ligt. Voornamelijk gebruikt hij archief foto's en uitsneden hiervan. Vaak ook nog met een eenvoudige ingreep met verf of ander materiaal om een nieuw beeld te maken in een collage-sfeer. Door een onderwerp te combineren met een nieuwe omgeving wordt de context gedeconstrueerd en krijgt het beeld een nieuwe betekenis en een gevoel van “uncanniness”. Het werk creëert een glimp van een fictief verleden.
De heringreep resulteert in een vervreemde realiteit met scenes van rituelen, mythe en stilte.

In “The making of an island” wil Timothy het herstructureren van een verleden vertillen naar een ruimtelijke ingreep in Upscale Galerie.

Voor de expo 'Tijgerbroodjes met berenworst' maakt Senna Gebbink haar afstudeerwerk na in het klein voor in de Upscale Galerie. Het is een kritiek op de voedsel- en vleesindustrie en laat je nadenken over het voedsel dat je als kind at. Kinderen kunnen moeilijke eters zijn en missen vaak de tijd en ruimte om een gezonde band met eten te ontwikkelen. Voedselmarketing speelt hier slim op in door voedsel om te zetten in schattige figuren, gebaseerd op dieren, om te zorgen dat kinderen dit willen eten. Dit proces hervormt het dier tot een schattig versie waarin de realiteit van de vleesindustrie voor de consument minder confronterend is.

In dit winkeltje overdrijf ik de nepheid van voedsel door het na te maken in een speelgoed versie. Met deze nieuwe creaties nodig ik je uit om de onderwerpen vanuit een ander perspectief te zien.

Het werk van Misja van Laatum is klein van formaat en gedetailleerd.
Rasters, compartimenten, objets trouvé en taxonomieën zijn veel
voorkomende elementen. Materialen zoals hout, glas, was, zand en papier vormen vaak de basis. Woorden en tekst komen regelmatig terug – zowel in het beeld als in de titel spelen ze een belangrijke rol. De werken lijken een verhaal te vertellen, maar dat verhaal is zelden expliciet en uiteindelijk aan de kijker om te vertellen.

In “Onbegaan” onderzoekt Misja persoonlijke vragen over geboorte, vruchtbaarheid, ouderschap, kinderen en kinderloosheid. Vragen over wat onze samenleving van vrouwen (en mannen) verwacht, vragen over verantwoordelijkheid en vrijheid. Over het vrouwelijk lichaam. Over wat je achterlaat en waar je naar verlangt. Een boel grote vragen in een kleine galerie.

De basis voor het werk van Petra is meestal een collage. Ze verzamelt, knipt, ordent en plakt totdat er een beeld ontstaat dat bij haar een emotie of een associatie oproept. In de collage zie je onverwachte verbindingen, vreemde plekken en vreemdsoortige wezens. Het lijkt of het om natuurlijke combinaties gaat, maar het samengestelde beeld blijft vragen oproepen en verleidt de kijker tot het geven van een eigen invulling. Alsof je een deur opent en een landschap betreedt waarin zich een vreemd verhaal afspeelt.

De collage is meestal niet het uiteindelijke werk, maar vormt de basis voor een grafische uitwerking. De behoefte om beeldend te associëren en verbinden, uit zich ook in het gebruik van verschillende grafische technieken en materialen. In veel gevallen de zeefdruk-techniek, of een combinatie van zeefdruk en polymeer-ets.

In de ‘Upscale Galerie’ probeert Petra de samengestelde beelden groter en in meerdere dimensies uit te werken. Ze hoopt dat hierdoor de verbeeldingskracht van de bezoeker nog meer geprikkeld wordt.

Tussen Kelso road en Walker pass verwijst naar de voettocht die Sanne Bax in de zomer van 2022 maakte. Drie maanden lang liep ze in haar eentje slechts bepakt met een minimale kampeeruitrusting door de Californische wildernis. Het doel van de reis was om te ervaren hoe het is om als mens een te worden met de natuur. In het hart van de Mojavewoestijn tussen Kelso road en Walker pass sliep Sanne onder de Joshuabomen zonder beschutting van een tent. “Ik voelde me daar een woestijndiertje, verwonderd door de vreemde vormen om mij heen en veilig genoeg om zonder tent te slapen. Ik wil deze ervaring omzetten naar een installatie die ik in de Upscale Galerie ga laten zien.”

Het werk van Sanne bestaat voornamelijk uit driedimensionaal tapijt: getufte sculpturen, schilderijen en installaties. Ze werkt hierbij met wollen garens die door haarzelf worden gesponnen en geverfd. “Voor mijn werk in de Upscale Galerie ben ik van plan om hele fijne garens te spinnen en een kleine punch-naald te gebruiken, op die manier kan ik op kleinere schaal werken dan ik gewend ben.”

In het haar werk geeft Astrid Moors graag aandacht aan het fijne van een ritme, de ordening en herhaling, met de subtiele lading van een duistere boodschap. Een mooie verpakking, een benaderbaar, behapbaar beeld met een negatieve connotatie.

Een inhoudelijke context van veel van haar recente werken is het toe-eigenen van het bos door de mens, die de natuur slechts ziet als een instrument, een attractie. In haar werk is het nooit alléén natuur, maar is dat wat je ziet altijd door de mens aangepast, veranderd, naar de hand gezet. Een poëtisch spanningsveld tussen beiden. Gelaagdheid, in verf en ook in betekenis. De stilte van het landschap, de beladenheid en het narratieve kader van een ladder of een huis in de natuur.

Haar focus voor het werk in Upscale Galerie ligt op “grootse dystopie met een sprankje hoop” met als basis de kleur zwart, het weinige licht dat er is deze maanden. Een onderzoek naar zwaar en donker, naar lichte uitsparingen en restvormen. Zij gaat experimenteren met materialen: acrylverf, stift, maar ook met blacklight, neonverf, bladzilver en reflectie.