Marja van Putten onderzoekt textiel als autonoom materiaal. Zij onderzoekt de fundamentele mogelijkheden van het materiaal, dwarse ingrepen op zoek naar de kleurkracht, de sensitiviteit van het materiaal, los van functie, verhaal, geschiedenis of sociale verbanden.
Zij wil ook textiel zelf emanciperen.
Het afgelopen jaar heeft zij grote beelden gemaakt met textiel en verf als bouwmateriaal, zoals je klei gebruikt. Vreemde gedaanten, die de vraag stellen hoe je je als mens kan of wil tonen. Samen kunnen ze een ruimte omtoveren tot een verbazingwekkende wereld.
Een wereld die in de details herinnert aan technieken uit de textielwereld, al krijgt de techniek nooit de overhand.
Het tijdrovende (vaak vrouwenwerk) van textiel is verdwenen, er wordt weinig gepriegeld. Integendeel, het zachte materiaal wordt als een bouwvakker benaderd om er af en toe onverwachte fijnzinnige details aan toe te voegen. Hierover gaat ook haar boek dat eind 2025 is uitgekomen met de titel 'niet elke draad hoeft door de naald'.
