Om de wereld om haar heen beter te begrijpen, onderzoekt Jojanneke Dekens (1977) deze met een haast kinderlijke, nuchtere onbevangenheid. Inspiratie haalt ze uit kleine elementen uit de natuur: een stukje mos dat groeit in een dakgoot, een dood gevonden hommel in de vensterbank tot een schaduw op de muur die ontstaat omdat de zon opeens begint te schijnen. Soms zijn het beelden die ongemak brengen, waar je niet te lang naar wilt kijken omdat het weerzin of somberheid zou kunnen geven. Door de manier waarop ze deze onderwerpen belicht, ontstaat er ruimte om langer te kijken zodat het beter verteerbaar wordt.

Haar werk gaat vaak over tijdelijkheid, het ongemerkt voorbijgaan, iets wat niet opgemerkt wordt of liever aan het zicht wordt onttrokken. Het werk gaat wringen op het moment dat de tegenstelling tussen de distantie in het werk en het dicht op de huid zitten, het sterkst wordt. Zonder theatraal te worden.

Maar voor de expositie in Upscale galerie mag het juist theatraal worden. En daarvoor heeft Jojanneke volledig uitgepakt. Het barst uit zijn voegen en is uit de muur gegroeid. Of zit het vast in de beweging om ergens uit te komen en verzamelt het moed en energie om verder uit te breken? Of verdwijnt het juist langzaam in de ruimte ernaast en als je even knippert met je ogen is het verdwenen? 

In het werk van Eric Jan van de Geer (1965) wordt de weergeven werkelijkheid zoals we die kennen van foto’s in twijfel getrokken. Hij is daarbij geïnteresseerd in het toevallige, het onbeduidende, non-spectaculaire onderwerpen. Foto’s die zo betekenisloos mogelijk zijn. Hij zoekt naar onderwerpen die zo goed mogelijk aan deze beschrijving voldoen. TEMPO-zakdoekjes, trouwjurken, wolken, vleeswaren, ansichtkaarten met bloemen, steden verpakkingen. Fotografie vormt hierbij het uitgangspunt. Vaak zijn dat eigen foto’s, maar soms ook gevonden of verzameld fotomateriaal.

Eric Jan van de Geer benadert deze onderwerpen met schilderkunstige middelen waar hij gebruik maakt van de karakteristieken van verschillende materialen zoals zeefdruk, houtskool, kleurpotlood, wasco, gouacheverf en de doelbewuste keuze van structuur, raster, kleur en textuur. De uiterste precisie, de aandacht waarmee van de Geer het oorspronkelijke beeld, altijd in meerdere versies, opnieuw opbouwt zorgt ervoor dat we deze gekende, alledaagse, non-spectaculaire beelden, die we normaal gesproken niet waarnemen, opnieuw gaan zien. Met deze methodes probeert hij door te dringen tot essentie van het beeld door gebruik te maken van reductie en abstrahering. Hierdoor voelt een vertrouwd beeld, door formele ingrepen niet meer vertrouwd en stelt het vragen over het oorspronkelijke fotografische beeld. Is de werkelijkheid in één beeld te vatten? Wat betekent het reproduceren voor weergave van het beeld? Wat is de werkelijkheid?

Het werk van Nelleke Bosland is kleurrijk en ritmisch door de herhaling van lijnen en vlakken. De lijnen sturen de blik van de kijker en trekken het oog dieper het beeld in. Zij maakt gebruik van uiteenlopende materialen zoals tape, animatie en projectie. Door deze te combineren, bouwt ze haar beelden op in meerdere lagen.

Dit resulteert in abstracte animaties die in loops afspelen en het spel van herhaling versterken. Daarnaast zet zij spiegels in om haar werk te vermenigvuldigen tot in het oneindige. Momenteel onderzoekt zij de nuance, waarbij ze de tactiliteit van materialen zoals tape zichtbaar wil houden.

Het spelen met maat en schaal is een essentieel element in haar werk voor Upscale Galerie.

Normaliter maakt Luka Slijkerman (Utrecht, 1996) grote betonnen sculpturen. Doordat het maken van deze tentoonstelling fysiek minder tijdrovend is ziet hij de kans en de persoonlijke verplichting om werk te maken dat dichter bij hemzelf ligt. Slijkerman maakt met ‘ik weet nog steeds niet hoe je een automatisch geweer tekent, telkens als ik het probeer lijkt het meer op een huisdier’ een tentoonstelling over oorlog. Een onderwerp waar hij maar moeilijk met zijn hoofd bij kan maar wat wel een deel is van de realiteit waarin we vandaag de dag leven. Door het maken van deze tentoonstelling creëert hij een wereldje waarin dit moeilijke thema voor hem overzichtelijk en behapbaar is. Binnen deze muren heeft hij namelijk zelf het narratief in handen.

Hoewel het werk in de Upscale Gallerie 10 keer zo klein is als wat Slijkerman normaal maakt komen toch veel van zijn gebruikelijke technieken en materialen terug, zoals zeefdrukken en sculpturen gegoten van beton.