easy site creator

Jef Stapel//XL
"Vleugels van binnen"
30 mei

Een gedachte die Jef Stapel vaak bezighoudt is wat de verhalen zijn van al die mensen in al die huizen. Een grote nieuwsgierigheid naar wat er zich heeft afgespeeld tussen al die muren. Personen met hun eigen leven, waarden en eigenaardigheden, en hun eigen spullen. Wat zit er in de laatjes van hun kasten en waarvan is die zwarte veeg op de muur? Eigenlijk zou hij het liefst álles te weten komen over die mensen en de dingen die zij verzamelen. Zijn hun verhalen te achterhalen door de sporen die zij hebben nagelaten? De aangetaste materialen zijn een bewijs van leven. Door zijn pogingen dat bewijs uit te lichten en te doorgronden ontstaan abstracte werken.

Stapel verzamelt stukken muur, meestal multiplex, die van binnen die huizen komen. Daarin zoekt hij een verbinding met die verhalen. Gebruikssporen zoals lijm-, vet- en verfresten, schroefgaten, vegen en krassen zijn vaak dus het beginpunt en spelen een belangrijke rol in het graven in de lagen van het multiplex. Hij zoekt op een intuïtieve werkwijze letterlijk de gelaagdheid en verdieping in het materiaal. Met beitel en hamer het hout bewerkend maakt hij krassen, gaten en uitsparingen en soms schuurt hij het oppervlak om er dieper in door te dringen.

Wat is de waarde van het materiaal dat zijn doel heeft gediend en nu uit de context van die vorige functionaliteit is gehaald? Door lagen van het hout weg te halen ontbloot Stapel een diepere laag: de binnenkant. Een inhoud die eerst niet te zien was komt door het weggehaalde ineens in zicht. En dat vormt een tegenstelling met het verwijderde materiaal dat nu juist onomkeerbaar geen onderdeel meer is van het geheel. Aandachtig worden we gewezen op de inhoud van het multiplex en de lagen die zich uitstrekken in het hout als vleugels van binnen.

Janneke Kornet//
"Searching Sandraudiga"
9 mei

Zo’n 2000 jaar geleden, voor de komst van het christendom, maakten onze voorouders een altaarsteen gewijd aan de inheemse godin Sandraudiga. De godin blijft in nevelen gehuld, behalve op
deze steen vinden we haar naam nergens terug. De hoornen des overvloeds aan de zijdes van de steen doen vermoeden dat zij een vruchtbaarheidsgodin was. Onder de inscriptie op de steen is een
mysterieuze leegte. Vermoed wordt dat hier een afbeelding van de godin te zien was.

In het project Searching Sandraudiga ga ik opzoek naar de mogelijke verbeelding van deze godin op het kalkstenen altaar. Haar naam verwijst naar ‘zand rode’, vermoedelijk slaande op de aarde die rood kleurde door het aanwezige ijzeroer. Dit bracht mij op het idee om een verzameling te maken van roodpigmenten uit de Romeinse tijd in Nederland, namelijk: meekrapwortel, rode oker, realgaar, cinnaber en lood rood. Dit werk is onderdeel van mijn onderzoek naar de historische relatie tussen de mens en gewassen, bomen en planten.
De cyclus van het leven: zaaien, groeien, oogsten en weer opnieuw zaaien keert in veel culturen, religies, mythologieën, verhalen en zaai- en oogstrituelen terug. Dit is logisch aangezien de vruchtbaarheid van het land is verbonden aan onze voedselproductie en daarmee aan ons bestaan.  

Planten zijn één van onze meest belangrijke voedselbronnen, dat is altijd zo geweest en zal vermoedelijk nog lang zo blijven. Wij zijn afhankelijk van deze bron en zijn van oudsher verbonden met diverse gewassen. Ik laat de innige band tussen mens en plant die er vroeger was zien om zo onze huidige omgang met klimaat, natuur en voedsel ter discussie te stellen.

Lou Vos//
"Entering the woods"
11 april

De oneindige grootsheid en kracht en tegelijkertijd de kwetsbaarheid van de natuur vormen de basis voor het werk van Lou Vos. In haar abstracte schilderijen, werken op papier en keramiek vormen fragmenten uit de natuur, details en structuren het uitgangspunt voor ‘nieuwe landschappen’. Geen letterlijke vertaling maar een onderzoek en experiment naar de verhouding tussen deze krachtige en kwetsbare elementen. Lou Vos zoekt naar balans tussen kleur, vorm en vlakverdeling, maar haar werk sterft niet in schoonheid. Er zit een gezochte onvolmaaktheid in iets wat door de afwijking beschermwaardig is. Een kwetsbaarheid die we ook in de natuur tegenkomen.

Entering the woods toont een onderzoek naar vormen en structuren in het bos, het decor van haar kindertijd. Als kind bracht ze er vele uren door. ‘Het bos gaf ruimte aan mijn fantasie. Altijd struinend en zoekend naar takken en stenen. Zakken vol sleepte ik mee naar huis.’

Nog steeds is het bos haar habitat, een plek voor contemplatie. Details en fragmenten; mossen, stenen, takken, al fotograferend verzamelt ze vormen en neemt ze mee naar ‘huis’, naar het atelier. De zoektocht naar het spanningsveld tussen kracht en kwetsbaarheid zijn specifiek in haar werk. ‘Meer dan ooit heeft het bos, hebben bomen betekenis. We kunnen niet zonder.’

Lou Vos woont en werkt in Utrecht. Naast haar beeldend werk is ze organisator van kunstprojecten voor o.a. Kunstliefde en medeoprichter van Stichting Art Utrecht.

Geertje Brandenburg//XL
"Reoccurring Dreamhouse"
4 april

"Het huis keert terug naar mij, en ik keer terug naar het huis.

Lezend door de brieven die mijn grootvader heeft geschreven over de oorlog, ga ik op zoek naar herkenning in plaatsen, emoties en momenten.

Terwijl ik zijn woorden lees en de plekken bezoek en fotografeer die mijn grootvader omschrijft vraag ik me af of ik meer heb geërfd dan alleen een naam. Wanneer ik snij in de beelden die ik maak snij ik ook door de verhalen en geschiedenis die wij delen, om vanuit de overgebleven stukken nieuwe façades op te bouwen.

Herinneringen die schommelen tussen feit en fictie manifesteren zichzelf in de werken die ik opbouw.

En hoe vaak ik ook mijn ogen probeer te sluiten, het huis blijft terugkeren naar mij.
En ik keer terug naar het huis."

Koen Moonen//
"Distortion contortion"
14 maart

Etsen die een karakter laten zien van verstoring, verdraaiing en verbreking, Koen Moonen wil op deze manier de huidige relatie tussen mens en natuur weergeven. Een relatie die verstoord is geraakt door al het onnatuurlijke en synthetische in onze samenleving en over de jaren heen steeds meer afbreekt. Hij onderzoekt hoe de verhouding zich zo heeft kunnen kantelen dat wij het onnatuurlijke boven de natuur verkiezen.

De in zwarte inkt afgedrukte etsen stralen balans uit tussen kalmte, rust, onheil en verwoesting die enkel in de natuur terug te vinden is.

De nacht is wanneer Koen in zijn element is, wanneer de wereld slaapt. En een nieuwe wereld ontwaakt, waarin alle kunstmatige elementen weggevallen zijn. Zo staat Koen voor zijn gevoel dichter tot de natuur. 

Aquil Copier//
"Small Talks, Big Ambition"
14 februari 2021

Het werk van Aquil Copper gaat over olieverf en de verschillende verschijningsvormen daarvan. De technische aspecten van bijvoorbeeld de droging van de verf speelt een rol evenals de lichamelijke verhouding van de toeschouwer tot de verf.

Voor de Upscale galerie wil Aquil met die elementen spelen maar dan in het klein en die lichamelijke verhouding uitdagen omdat de galerie niet fysiek te betreden is. "Small talks, Big Ambition" resulteerd in meerdere opstellingen van verschillende maten schilderijen.

Kira Fröse//XL
"stille was heeft diepe gronden"
7 februari 2021

De grenzen van onze waarneming zijn verwassen concepten - wij voelen met ogen en zien met handen. Kira Fröse’s werk nodigt uit om je zintuigen te wantrouwen en het gewende opnieuw te interpreteren.

Voor de expositie‚ “stille was heeft diepe gronden” wordt Upscale Galerie omgetoverd tot een ruimte met een sfeer die je eigenlijk alleen maar uit je eigen badkamer of de wasserette kent. Op de plek waar wij normaal gesproken met onze lichamen alleen zijn om onze onregelmatigheden waar te nemen, komen nu ineens de voorwerpen om ons heen in een spotlight te staan. Ze krijgen de wil zich zelf te uiten, te verschuiven, te verstarren, vervloeien en uit de hand te lopen.

Wat blijkt is, wanneer je in de spiegel kijkt, dat toch niet alles zo schijnt te zijn, als het op het eerste oog lijkt.

De expositie, “stille was heeft diepe gronden” is een voorproefje op schaal van Kira Fröse’s solo-expositie “alles klebt vor Reinlichkeit” die gepland staat in zomer 2021 in galerie 143 in Zuid-Duitsland.

Marin Hondebrink//
"Lovebirds"
17 januari 2021

De werken van Marin Hondebrink kenmerken zich als abstracte werken die zowel aantrekkelijk als afstotend kunnen zijn. Haar schilderijen en sculpturen zijn vaak intuïtief opgebouwd, bedekt met meerdere lagen materiaal en veelvuldig bewerkt tot deze een huid vormen.

Een huid die uitnodigt tot aanraking, een orgaan dat contact heeft met buiten, maar tegelijkertijd het binnenste waarborgt en een beschermende rol vervult.
Haar schilderijen zijn vaak onderhevig aan Hondebrinks eigen aanrakingen, soms met beschadigingen als resultaat, en ontwikkelen zich tot een oppervlak met littekens en korsten. De sculpturen die zij maakt zijn te omschrijven als massa's, vaak met ronde vormen, holtes en uitsteeksels omhult met het orgaan de huid waardoor haar sculpturen nog meer een verbinding aangaan met het lichamelijke.

Voor een nieuwe serie werken richt zij zich daarbij op de gevoelens van geborgenheid en sensualiteit.

In Upscale Galerie creert ze een schouwspel met een beeldentaal die abstract en kleurrijk is. In deze voorstelling ziet zij vormen die samenkomen en één lichaam worden, een versmelting van intimiteit. De sensualiteit is terug te vinden in de vormen doormiddel van zachte rondingen en spanningen in overgangen van verschillende vormen. Met holtes die verdwijnen in omhelzingen hoopt zij de geborgenheid te reflecteren.

Rosalynn van Hummel//
"Pink Arousel"
20 december 2020


Het werk van Rosalynn van Hummel is gecentreerd om het vrouwelijke figuur. In haar schilderijen en tekeningen onderzoekt zij de verschillende kanten van naaktheid, seksualiteit en sensueel genot van de vrouw.

Borsten, billen, vagina's, tepels, alles wordt door van Hummel onbedekt getoond. Schaamteloos confronteert zij de kijker, voyeur, met naakt en suggestieve beelden die vaak een reactie van preutsheid en ongemak oproepen. Zij is gefascineerd door hoe de samenleving zich verhoud tot haar beelden. Met olieverf schildert van Hummel op een intuïtieve manier en vanuit haar eigen perceptie en seksualiteit. Zij voelt een diepe connectie met haar eigen lichaam en wil door middel van naakt een beeld neerzetten wat de kracht van de seksualiteit van de vrouw laat zien.

In “Pink Arousal” heeft van Hummel geëxperimenteerd met ruimtelijk werk in combinatie met fotografie. Daarnaast heeft ze een begin gemaakt aan een serie collage werken.

Joyce Overheul//
Lang Leven de ateliermuis
25 oktober 2020

Bijna iedere kunstenaar met een atelier komt er wel eens eentje tegen: een ateliermuis. We bekijken ze, zij bekijken ons. Soms bestrijden we ze, soms geven we ze eten maar wat vinden ze eigenlijk van de kunst die om hun heen gemaakt wordt?

Joyce Overheul (1989, 's-Hertogenbosch) maakt vaak politieke werken en houdt zich veel bezig met textiel en fotografie als medium, maar maakt ook graag af en toe uitstapjes naar de luchtigere kanten van het leven. In een tijd waarin we meer naar binnen keren, waarin we tijdens een pandemie zoals die van dit jaar meer op onszelf aangewezen zijn, vond Overheul het een mooi idee om niet alleen meer tijd in eigen ruimten zoals een huis of atelier door te brengen, maar om ook in te zoomen op het allerkleinste wat daar zoal plaatsvindt.

Want wat vinden muizen eigenlijk van onze aanwezigheid in al die ateliers? Wat doen ze 's avonds zoal, en hoe zouden ze reageren op een mini galerie vol miniatuurkunst? Heeft kunst ook maar een beetje invloed op hun gemoedstoestand? Overheul heeft om dit te onderzoeken in Upscale Galerie haar werken in het minatuur gemaakt voor miniatuurwezens.  

Max Schulze //
"An elegy to forgotten parties: preparations"
2 oktober 2020

Max Schulze (1994) studeerde in 2016 af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Vanuit zijn atelier in Amsterdam doet hij onderzoek naar onderwerpen als tragische vrouwelijke dichters, menselijkheid in de mythologie, eenzaamheid op decadente feesten en de vervalsbare herinnering. In zijn werk, dat naast teksten bestaat uit zowel collage-achtige schilderijen als schilderachtige collages, speelt hij met de onderlinge machtsverhoudingen tussen fictieve, historische en mythologische karakters die ieder een plek krijgen in een hypothetisch toneelstuk. De personages vormen potsierlijke pionnen in een vooraf bepaald script en een meedogenloze wereld, ongeacht hun hiërarchische status.

In de serie An elegy to forgotten parties werkt hij aan een dystopische en gedeconstrueerde toneelopvoering in de vorm van een installatie. In dit treurspel komen mythologische figuren, schrijvers, sprekende rekwisieten en een niet zichtbare, maar voelbare aanwezigheid samen op een extravagant feest aan de vooravond van een ingrijpende gebeurtenis. An elegy to forgotten parties: preparations is hierin een eerste aanzet tot een ruimtelijke presentatie.

Marjolein Witte //
Sinking into the sea
30 augustus 2020

Marjolein Witte (1979) woont en werkt in Utrecht. Haar twee- en driedimensionale werk komt voort uit een interesse in het kaderen van en toepassen van regels op onze omgeving. Door de robuuste, bijna brutale vormentaal en signaalkleuren zijn de schilderingen en constructies van Witte vaak erg aanwezig. Ze nemen (soms letterlijk) de ruimte in, alsof ze ons iets willen zeggen, iets duidelijk willen maken. Hoe bepalen kaders en regels ons gedrag en welke effecten hebben ze op onze leefomgeving?

Voor Upscale Galerie heeft Witte een ruimte vullende installatie gebouwd, met als titel "Sinking into the sea." De blokken verdwijnen langzaam in het blauw maar het volume blijft aanwezig en is niet te omzeilen. De beleving die ze in haar werk creert laat de toeschouwer waden in een andere wereld met een spel van lijnen en een zoektocht naar balans.

Anouk van Wijk // 
Omhelzingen van Ongemak
2 augustus 2020

Anouk van Wijk (1994, Den Haag) studeerde in 2016 af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Vanuit haar atelier in Amsterdam onderzoekt ze de menselijke relatie tussen het lichaam en de buitenwereld. Ze benadert het lichaam als een entiteit die in wezen altijd onvoltooid zal zijn. Ze plaatst het buiten zijn grenzen en werkt op een onbeschaamde manier, wat resulteert in werken die zowel aantrekkelijk als weerzinwekkend zijn.

Voor Upscale Galerie heeft Anouk ruimtelijke werken gemaakt met een grote verscheidenheid aan materialen die samenkomen in haar solo expositie. Anouk's werken zijn tot 15 augustus te bezoeken bij Upscale Galerie.

Choi Wong //
Blue Landscapes
5 juli 2020

Vanaf 5 juli tot 19 juli was de solo expositie "Blue Landscapes" te zien in Upscale galerie met werk van Choi Wong.

Choi Wong wil de kijker in een blauwe wereld onderdompelen. Ze werkt momenteel met de techniek cyanotype op textiel waarbij door uv-licht een diepe blauwe kleur ontwikkeld wordt en ze gevonden beelden kan afdrukken op de stof. Vervolgens bewerkt ze de afbeelding op de stof met draad om het beeld te transformeren, vervormen en je in een verhaal op te zuigen.