De werken van Marin Hondebrink kenmerken zich als abstracte werken die zowel aantrekkelijk als afstotend kunnen zijn. Haar schilderijen en sculpturen zijn vaak intuïtief opgebouwd, bedekt met meerdere lagen materiaal en veelvuldig bewerkt tot deze een huid vormen.

Een huid die uitnodigt tot aanraking, een orgaan dat contact heeft met buiten, maar tegelijkertijd het binnenste waarborgt en een beschermende rol vervult.
Haar schilderijen zijn vaak onderhevig aan Hondebrinks eigen aanrakingen, soms met beschadigingen als resultaat, en ontwikkelen zich tot een oppervlak met littekens en korsten. De sculpturen die zij maakt zijn te omschrijven als massa's, vaak met ronde vormen, holtes en uitsteeksels omhult met het orgaan de huid waardoor haar sculpturen nog meer een verbinding aangaan met het lichamelijke.

Voor een nieuwe serie werken richt zij zich daarbij op de gevoelens van geborgenheid en sensualiteit.

In Upscale Galerie creert ze een schouwspel met een beeldentaal die abstract en kleurrijk is. In deze voorstelling ziet zij vormen die samenkomen en één lichaam worden, een versmelting van intimiteit. De sensualiteit is terug te vinden in de vormen doormiddel van zachte rondingen en spanningen in overgangen van verschillende vormen. Met holtes die verdwijnen in omhelzingen hoopt zij de geborgenheid te reflecteren.

De grenzen van onze waarneming zijn verwassen concepten - wij voelen met ogen en zien met handen. Kira Fröse’s werk nodigt uit om je zintuigen te wantrouwen en het gewende opnieuw te interpreteren.

Voor de expositie‚ “stille was heeft diepe gronden” wordt Upscale Galerie omgetoverd tot een ruimte met een sfeer die je eigenlijk alleen maar uit je eigen badkamer of de wasserette kent. Op de plek waar wij normaal gesproken met onze lichamen alleen zijn om onze onregelmatigheden waar te nemen, komen nu ineens de voorwerpen om ons heen in een spotlight te staan. Ze krijgen de wil zich zelf te uiten, te verschuiven, te verstarren, vervloeien en uit de hand te lopen.

Wat blijkt is, wanneer je in de spiegel kijkt, dat toch niet alles zo schijnt te zijn, als het op het eerste oog lijkt.

De expositie, “stille was heeft diepe gronden” is een voorproefje op schaal van Kira Fröse’s solo-expositie “alles klebt vor Reinlichkeit” die gepland staat in zomer 2021 in galerie 143 in Zuid-Duitsland.

Het werk van Aquil Copier gaat over olieverf en de verschillende verschijningsvormen daarvan. De technische aspecten van bijvoorbeeld de droging van de verf speelt een rol evenals de lichamelijke verhouding van de toeschouwer tot de verf.

Voor de Upscale galerie wil Aquil met die elementen spelen maar dan in het klein en die lichamelijke verhouding uitdagen omdat de galerie niet fysiek te betreden is. "Small talks, Big Ambition" resulteerd in meerdere opstellingen van verschillende maten schilderijen.

Etsen die een karakter laten zien van verstoring, verdraaiing en verbreking, Koen Moonen wil op deze manier de huidige relatie tussen mens en natuur weergeven. Een relatie die verstoord is geraakt door al het onnatuurlijke en synthetische in onze samenleving en over de jaren heen steeds meer afbreekt. Hij onderzoekt hoe de verhouding zich zo heeft kunnen kantelen dat wij het onnatuurlijke boven de natuur verkiezen.

De in zwarte inkt afgedrukte etsen stralen balans uit tussen kalmte, rust, onheil en verwoesting die enkel in de natuur terug te vinden is.

De nacht is wanneer Koen in zijn element is, wanneer de wereld slaapt. En een nieuwe wereld ontwaakt, waarin alle kunstmatige elementen weggevallen zijn. Zo staat Koen voor zijn gevoel dichter tot de natuur. 

"Het huis keert terug naar mij, en ik keer terug naar het huis.

Lezend door de brieven die mijn grootvader heeft geschreven over de oorlog, ga ik op zoek naar herkenning in plaatsen, emoties en momenten.

Terwijl ik zijn woorden lees en de plekken bezoek en fotografeer die mijn grootvader omschrijft vraag ik me af of ik meer heb geërfd dan alleen een naam. Wanneer ik snij in de beelden die ik maak snij ik ook door de verhalen en geschiedenis die wij delen, om vanuit de overgebleven stukken nieuwe façades op te bouwen.

Herinneringen die schommelen tussen feit en fictie manifesteren zichzelf in de werken die ik opbouw.

En hoe vaak ik ook mijn ogen probeer te sluiten, het huis blijft terugkeren naar mij.
En ik keer terug naar het huis."

De oneindige grootsheid en kracht en tegelijkertijd de kwetsbaarheid van de natuur vormen de basis voor het werk van Lou Vos. In haar abstracte schilderijen, werken op papier en keramiek vormen fragmenten uit de natuur, details en structuren het uitgangspunt voor ‘nieuwe landschappen’. Geen letterlijke vertaling maar een onderzoek en experiment naar de verhouding tussen deze krachtige en kwetsbare elementen. Lou Vos zoekt naar balans tussen kleur, vorm en vlakverdeling, maar haar werk sterft niet in schoonheid. Er zit een gezochte onvolmaaktheid in iets wat door de afwijking beschermwaardig is. Een kwetsbaarheid die we ook in de natuur tegenkomen.

Entering the woods toont een onderzoek naar vormen en structuren in het bos, het decor van haar kindertijd. Als kind bracht ze er vele uren door. ‘Het bos gaf ruimte aan mijn fantasie. Altijd struinend en zoekend naar takken en stenen. Zakken vol sleepte ik mee naar huis.’

Nog steeds is het bos haar habitat, een plek voor contemplatie. Details en fragmenten; mossen, stenen, takken, al fotograferend verzamelt ze vormen en neemt ze mee naar ‘huis’, naar het atelier. De zoektocht naar het spanningsveld tussen kracht en kwetsbaarheid zijn specifiek in haar werk. ‘Meer dan ooit heeft het bos, hebben bomen betekenis. We kunnen niet zonder.’

Lou Vos woont en werkt in Utrecht. Naast haar beeldend werk is ze organisator van kunstprojecten voor o.a. Kunstliefde en medeoprichter van Stichting Art Utrecht.

Zo’n 2000 jaar geleden, voor de komst van het christendom, maakten onze voorouders een altaarsteen gewijd aan de inheemse godin Sandraudiga. De godin blijft in nevelen gehuld, behalve op
deze steen vinden we haar naam nergens terug. De hoornen des overvloeds aan de zijdes van de steen doen vermoeden dat zij een vruchtbaarheidsgodin was. Onder de inscriptie op de steen is een
mysterieuze leegte. Vermoed wordt dat hier een afbeelding van de godin te zien was.

In het project Searching Sandraudiga ga ik opzoek naar de mogelijke verbeelding van deze godin op het kalkstenen altaar. Haar naam verwijst naar ‘zand rode’, vermoedelijk slaande op de aarde die rood kleurde door het aanwezige ijzeroer. Dit bracht mij op het idee om een verzameling te maken van roodpigmenten uit de Romeinse tijd in Nederland, namelijk: meekrapwortel, rode oker, realgaar, cinnaber en lood rood. Dit werk is onderdeel van mijn onderzoek naar de historische relatie tussen de mens en gewassen, bomen en planten.
De cyclus van het leven: zaaien, groeien, oogsten en weer opnieuw zaaien keert in veel culturen, religies, mythologieën, verhalen en zaai- en oogstrituelen terug. Dit is logisch aangezien de vruchtbaarheid van het land is verbonden aan onze voedselproductie en daarmee aan ons bestaan.

Planten zijn één van onze meest belangrijke voedselbronnen, dat is altijd zo geweest en zal vermoedelijk nog lang zo blijven. Wij zijn afhankelijk van deze bron en zijn van oudsher verbonden met diverse gewassen. Ik laat de innige band tussen mens en plant die er vroeger was zien om zo onze huidige omgang met klimaat, natuur en voedsel ter discussie te stellen.

Een gedachte die Jef Stapel vaak bezighoudt is wat de verhalen zijn van al die mensen in al die huizen. Een grote nieuwsgierigheid naar wat er zich heeft afgespeeld tussen al die muren. Personen met hun eigen leven, waarden en eigenaardigheden, en hun eigen spullen. Wat zit er in de laatjes van hun kasten en waarvan is die zwarte veeg op de muur? Eigenlijk zou hij het liefst álles te weten komen over die mensen en de dingen die zij verzamelen. Zijn hun verhalen te achterhalen door de sporen die zij hebben nagelaten? De aangetaste materialen zijn een bewijs van leven. Door zijn pogingen dat bewijs uit te lichten en te doorgronden ontstaan abstracte werken.

Stapel verzamelt stukken muur, meestal multiplex, die van binnen die huizen komen. Daarin zoekt hij een verbinding met die verhalen. Gebruikssporen zoals lijm-, vet- en verfresten, schroefgaten, vegen en krassen zijn vaak dus het beginpunt en spelen een belangrijke rol in het graven in de lagen van het multiplex. Hij zoekt op een intuïtieve werkwijze letterlijk de gelaagdheid en verdieping in het materiaal. Met beitel en hamer het hout bewerkend maakt hij krassen, gaten en uitsparingen en soms schuurt hij het oppervlak om er dieper in door te dringen.

Wat is de waarde van het materiaal dat zijn doel heeft gediend en nu uit de context van die vorige functionaliteit is gehaald? Door lagen van het hout weg te halen ontbloot Stapel een diepere laag: de binnenkant. Een inhoud die eerst niet te zien was komt door het weggehaalde ineens in zicht. En dat vormt een tegenstelling met het verwijderde materiaal dat nu juist onomkeerbaar geen onderdeel meer is van het geheel. Aandachtig worden we gewezen op de inhoud van het multiplex en de lagen die zich uitstrekken in het hout als vleugels van binnen.

Anneliek's work could be best characterized as teasing. The word has a double meaning that she likes to play with. On one hand teasingly playful, on the other hand provocative and irritating.

She wants to give the spectator a glimpse into women's’ sexuality and how that relates with the expectations imposed by media. All this in a tempting confrontational way.

The images created by Anneliek are suggestive and intriguing. The installations are intimate voyeuristic. As a spectator you feel like a voyeur, like a man in a long mackintosh. It is dark outside, nobody can see you. The man in the mackintosh sees everything and does not look away. He knows he is being watched, and he feels dirty.

The spectator has no business being there, yet remains….

Those voyeuristic excursions give the spectator the chance to record unnoticed how women behave, when they think they are alone.

Anneliek gives the spectator a dirty little secret.

Je kindertijd vormt de basis voor de rest van je leven. En als blijkt dat dat verdere leven niet zo soepel loopt als je graag zou willen, dan is het tijd om terug te keren. Terug te keren naar je jeugdherinneringen en onderzoeken welke gebeurtenissen oorzaak kunnen zijn van je huidige vastlopen.

Maar wat als dan blijkt dat je je niks kunt herinneren van je kindertijd? Dat er niks meer is dan wat vage contouren en onduidelijke flarden? Geen gebeurtenissen, verhalen of emoties. Alleen een muur die veel te hoog is om overheen te kijken.

Voor Upscale Galerie doet Hannah Mai in haar expositie (un)documented childhood, onderzoek naar haar kindertijd. De herinneringen zitten niet meer in haar hoofd, maar zijn wel degelijk vastgelegd in honderden foto’s en video’s. Leid intensief bezig zijn met deze beelden tot het triggeren van herinneringen? Of blijft haar jeugd ook nu nog verborgen achter de muur?

Binnen Linde Bast haar interdisciplinair opgebouwde kunstpraktijk bestaande uit zowel visueel, digitaal en academisch onderzoek, droomt zij een hacker van de tijd te zijn en bevraagt en belicht in nieuwe contexten en nieuwe media. Als kunstenaar is ze gefascineerd door de notie van geschiedenissen en motieven als gematerialiseerde objecten. Zulke objecten bewegen door tijd en ruimte, duiken op terwijl ze door de eeuwen heen reizen, zoals ondergrondse karstrivieren, en bereiken de oppervlakte wanneer de omstandigheden zich aanpassen en de stroom opnieuw laten verschijnen.

In deze expositie Temporal eternity/eternal Presentism in Upscale Galerie, verzameld ze de visuele residu’s in vorm en gedachtegoed van een subset aan filosofen, die in hun leven werkte aan een gedachtegoed verwant aan Eternalisme, een filosofische benadering van de ontologische aard van tijd.

Tijd, in de constante oproep der dingen, als lijn voorwaarts, laat overal sporen zien van onze menselijke noodzaak te scheppen en te verbeelden. Maar deze immer terugkerende vormen lijken haast te leven in een tijd op zichzelf, niet vast aan de loop van de geschiedenis zoals de mensheid haar linear beleeft.

In de klassieke filosofie wordt tijd verdeeld in drie verschillende regio's: het "verleden", het "heden" en de "toekomst". Met behulp van dat representatieve model wordt het verleden over het algemeen gezien als onveranderlijk vast, en de toekomst als ten minste gedeeltelijk ongedefinieerd. Naarmate de tijd verstrijkt, wordt het moment dat ooit het heden was, een deel van het verleden; en een deel van de toekomst wordt op zijn beurt het nieuwe heden. Op deze manier wordt gezegd dat de tijd voorbijgaat, met een duidelijk heden-moment dat vooruit gaat naar de toekomst en het verleden achter zich laat.

Binnen dit intuïtieve begrip van tijd ligt de filosofie van het presentisme, die stelt dat alleen het heden bestaat. Het reist niet vooruit door een tijdsomgeving, van een echt punt in het verleden naar een echt punt in de toekomst. In plaats daarvan verandert het heden gewoon.

Hier, in een letterlijk experimentele ruimte komen deze denkers, door tijd en plek gescheiden in leven, maar niet in filosofie, toch samen. In een artistieke wereld waar vorm, idee en materiaal een tijdelijke/ heden-moment vind. Een werk wat een poging doet deze idee wereld te begrijpen door de lezing van deze figuren, voorbij aan hun contemporaine verschijning.

Ineke Damen werd geinspireerd door een vaantje om een boom in Amelisweerd te Utrecht met de boodschap:"Don't touch this tree".

Voor plannen van snelwegverbreding moet dit stuk bos van Amelisweerd worden weggevaagd. Na een interview met schrijver Koos Dijksterhuis was de conclusie: niet alleen het stuk zelf maar ook het stuk bos dat erachter staat verandert hierdoor dramatisch, het voelt als een amputatie, in plaats van ‘een paar bomen’ gaat er een heel ecosysteem verloren.

Als schilder bevraagt zij haar positie als schilder in de relatie tussen natuur en cultuur. Door de kijker niet op afstand te houden maar ook een positie in te laten nemen hoopt zij dat deze zich kan identificeren met de "gewone levende" natuur. Deze identificatie is gesplitst in de 16e en 17e eeuw toen de schilderkunst de natuur geïdealiseerd weergaf als romantische landschappen en paradijselijke of mythologische voorstellingen. Ineke zet het bedreigde stuk bos naturalistisch neer zoals het is.

De simpele maar krachtige zin "Don't touch this tree" ontroert haar en geeft hoop dat er verzet is tegen de vernietiging van dit deel van het bos. Wat ondertussen symbool staat als een ecologische misdaad.

Heleen Mineur maakt gebruik van video, performance, tekst, visual design en objecten in een verhalende beeldentaal. Al deze elementen komen samen in werken die een poetische, soms satirische en kritische blik toont op hedendaags leven.

Heleen combineert "relikwieën" samen met futuristische onderdelen, en wil de kijker verplaatsen naar een tijdperk dat zich parallel aan het nu bevindt. Terwijl ze zoekt naar een balans tussen waarheid en onzin, speelt ze in op de emoties over de toekomst en de fantasieën en verwachtingen die worden geschept.

Tekst Exhibition Prints A3
In this exhibition 'solo' you will find 'ingredients' selected after a week of revisiting objects and characters in my studio. An object/tapestry portrays a story of relics, some old, some new, finding new shapes. Lighters all yell the same sentence.

Work evolved after using both these relics and also the documentation of experiments in the space itself to tell a new story.

Room 1 Lychee Blues
Room 2 Lighters

Molding in collaboration with Babs Bleeker.

Judith Spook maakt objecten en korte video’s, soms in combinatie met gesproken tekst en in een setting geplaatst. Met een ironische blik op de werkelijkheid bouwt ze met minimale middelen en materialen een wereld die het absurde en het vermakelijke van het leven toont; het dagelijkse leven dat vol ongemakken, ongerijmdheden en verleidingen zit.

Zo vinden we automatisering een verbetering van ons leven, maar tegelijkertijd een ontmenselijking ervan. We kopen zoveel spullen dat we graag van Marie Kondo willen leren hoe we ze weer kunnen opruimen. En we beginnen een gesprek aan de hand van een theezakje. De vaak eenvoudige voorstellingen die ze met onder andere papier en karton bouwt, lijken op het eerste gezicht normaal en alledaags, maar blijken bij nader inzien dat toch niet te zijn.

"Mijn vader vertelde mij altijd dat ik me geen zorgen moet maken wanneer het regent, omdat de meeste druppels naast mij vallen. In mijn werk ligt mijn focus op de druppels die op mij vallen, dat heb ik altijd gedaan."

Al sinds een jonge leeftijd vraagt Ernest Bessems zich af hoe gedachten aansluiten bij de fysieke ervaring. Hij is gefascineerd door de perceptie van de werkelijkheid, verbindingen tussen gedachten en de werkelijkheid en het welzijn van mensen. De universele gevoelens die er zijn sinds het begin van de mensheid en hoe deze gevoelens ondanks evolutie blijven bestaan. Hij drukt innerlijke waarden uit door een samenhangende combinatie van beeld en beweging. Hij probeert zo tijdloze en universele gevoelens en ervaringen uit te drukken en te visualiseren door middel van een persoonlijk idioom. Hij wil de kern van zijn werk en fascinaties doordringen en alle aspecten van zijn werk samenbrengen in een ongesnede landschap van gedachten en gevoelens.

Hierin streeft hij ook naar ongemak en voelt dat hieruit veelal de meest waardevolle en interessantste ervaringen uit voortkomen. Hij is geïnteresseerd in hoe we ruimte innemen met ons lichaam en hoe het zich verhoud met ruimtelijke volumes. Met een achtergrond in dans, theater en ruimtelijke vormgeving, is het ruimtelijke slechts één aspect van zijn werk. Zijn hele zelf kan hij niet enkel in ruimtelijke werken loslaten en veelal werkt hij met verschillende en meerdere disciplines.

Ik zie de wereld als chaotisch en onlogisch. Het leven is in mijn ogen betekenisloos, absurd. Deze absurdistische blik op het leven sijpelt door in mijn werk. In mijn tekeningen, collages en installaties komen verzamelde beeldelementen toevalligerwijs samen. Het zijn allemaal beelden die mij ooit hebben aangesproken, om wat voor reden dan ook. De context doet er niet meer toe. Ze zijn betekenisloos geworden. Die betekenisloosheid geeft vrijheid, vrijheid om de beelden te zien zoals ze zijn en ze opnieuw samen te brengen op basis van mijn eigen criteria of intuïtie. Zo ontstaat er iets nieuws, een ongepland beeld, waarin niet bestaande verbanden ontstaan. Waarin je verhalen zou kunnen ontdekken. Illusies van betekenis.

Wanneer je naar kunst kijkt, ga je vaak opzoek naar betekenis, een achterliggend verhaal, de gedachtegang van de kunstenaar. Echter is het vaak zo dat de kijker zelf het verhaal verzint. Net zoals de mens op zoek is naar de betekenis van het leven. We hebben veel vragen over het leven, maar vinden geen antwoorden in ons universum, dus verzinnen we de antwoorden zelf maar. In mijn werk speel ik met dit concept en de menselijke drang naar het geven van betekenis.

Ik heb een fascinatie voor fabels, sprookjes, mythes, geschiedenis, symboliek en fantasiewerelden. Verhalen en manieren waarop de mens een universele betekenis probeert te geven aan de wereld om zich heen. In mijn werk spelen dieren vaak een menselijke rol, komen fantasiedieren voor en kom je een ‘normaal’ mens niet snel tegen. Door de associatie met fabels, sprookjes en symboliek probeer ik de suggestie te wekken dat het om een verhaal gaat waarin dieren en fantasiefiguren metaforen zijn voor het menselijke leven.
Zo balanceert mijn werk op het randje van chaos en verbinding, willekeur en betekenis. En probeer ik niet alleen de kijker, maar ook mijzelf te verwarren.