Vanaf 5 juli tot 19 juli was de solo expositie "Blue Landscapes" te zien in Upscale galerie met werk van Choi Wong.

Choi Wong wil de kijker in een blauwe wereld onderdompelen. Ze werkt momenteel met de techniek cyanotype op textiel waarbij door uv-licht een diepe blauwe kleur ontwikkeld wordt en ze gevonden beelden kan afdrukken op de stof. Vervolgens bewerkt ze de afbeelding op de stof met draad om het beeld te transformeren, vervormen en je in een verhaal op te zuigen.

Anouk van Wijk (1994, Den Haag) studeerde in 2016 af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Vanuit haar atelier in Amsterdam onderzoekt ze de menselijke relatie tussen het lichaam en de buitenwereld. Ze benadert het lichaam als een entiteit die in wezen altijd onvoltooid zal zijn. Ze plaatst het buiten zijn grenzen en werkt op een onbeschaamde manier, wat resulteert in werken die zowel aantrekkelijk als weerzinwekkend zijn.

Voor Upscale Galerie heeft Anouk ruimtelijke werken gemaakt met een grote verscheidenheid aan materialen die samenkomen in haar solo expositie. Anouk's werken zijn tot 15 augustus te bezoeken bij Upscale Galerie.

Marjolein Witte (1979) woont en werkt in Utrecht. Haar twee- en driedimensionale werk komt voort uit een interesse in het kaderen van en toepassen van regels op onze omgeving. Door de robuuste, bijna brutale vormentaal en signaalkleuren zijn de schilderingen en constructies van Witte vaak erg aanwezig. Ze nemen (soms letterlijk) de ruimte in, alsof ze ons iets willen zeggen, iets duidelijk willen maken. Hoe bepalen kaders en regels ons gedrag en welke effecten hebben ze op onze leefomgeving?

Voor Upscale Galerie heeft Witte een ruimte vullende installatie gebouwd, met als titel "Sinking into the sea." De blokken verdwijnen langzaam in het blauw maar het volume blijft aanwezig en is niet te omzeilen. De beleving die ze in haar werk creert laat de toeschouwer waden in een andere wereld met een spel van lijnen en een zoektocht naar balans.

Max Schulze (1994) studeerde in 2016 af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Vanuit zijn atelier in Amsterdam doet hij onderzoek naar onderwerpen als tragische vrouwelijke dichters, menselijkheid in de mythologie, eenzaamheid op decadente feesten en de vervalsbare herinnering. In zijn werk, dat naast teksten bestaat uit zowel collage-achtige schilderijen als schilderachtige collages, speelt hij met de onderlinge machtsverhoudingen tussen fictieve, historische en mythologische karakters die ieder een plek krijgen in een hypothetisch toneelstuk. De personages vormen potsierlijke pionnen in een vooraf bepaald script en een meedogenloze wereld, ongeacht hun hiërarchische status.

In de serie An elegy to forgotten parties werkt hij aan een dystopische en gedeconstrueerde toneelopvoering in de vorm van een installatie. In dit treurspel komen mythologische figuren, schrijvers, sprekende rekwisieten en een niet zichtbare, maar voelbare aanwezigheid samen op een extravagant feest aan de vooravond van een ingrijpende gebeurtenis. An elegy to forgotten parties: preparations is hierin een eerste aanzet tot een ruimtelijke presentatie.

Bijna iedere kunstenaar met een atelier komt er wel eens eentje tegen: een ateliermuis. We bekijken ze, zij bekijken ons. Soms bestrijden we ze, soms geven we ze eten maar wat vinden ze eigenlijk van de kunst die om hun heen gemaakt wordt?

Joyce Overheul (1989, 's-Hertogenbosch) maakt vaak politieke werken en houdt zich veel bezig met textiel en fotografie als medium, maar maakt ook graag af en toe uitstapjes naar de luchtigere kanten van het leven. In een tijd waarin we meer naar binnen keren, waarin we tijdens een pandemie zoals die van dit jaar meer op onszelf aangewezen zijn, vond Overheul het een mooi idee om niet alleen meer tijd in eigen ruimten zoals een huis of atelier door te brengen, maar om ook in te zoomen op het allerkleinste wat daar zoal plaatsvindt.

Want wat vinden muizen eigenlijk van onze aanwezigheid in al die ateliers? Wat doen ze 's avonds zoal, en hoe zouden ze reageren op een mini galerie vol miniatuurkunst? Heeft kunst ook maar een beetje invloed op hun gemoedstoestand? Overheul heeft om dit te onderzoeken in Upscale Galerie haar werken in het minatuur gemaakt voor miniatuurwezens.  

Het werk van Rosalynn van Hummel is gecentreerd om het vrouwelijke figuur. In haar schilderijen en tekeningen onderzoekt zij de verschillende kanten van naaktheid, seksualiteit en sensueel genot van de vrouw.

Borsten, billen, vagina's, tepels, alles wordt door van Hummel onbedekt getoond. Schaamteloos confronteert zij de kijker, voyeur, met naakt en suggestieve beelden die vaak een reactie van preutsheid en ongemak oproepen. Zij is gefascineerd door hoe de samenleving zich verhoud tot haar beelden. Met olieverf schildert van Hummel op een intuïtieve manier en vanuit haar eigen perceptie en seksualiteit. Zij voelt een diepe connectie met haar eigen lichaam en wil door middel van naakt een beeld neerzetten wat de kracht van de seksualiteit van de vrouw laat zien.

In “Pink Arousal” heeft van Hummel geëxperimenteerd met ruimtelijk werk in combinatie met fotografie. Daarnaast heeft ze een begin gemaakt aan een serie collage werken.